Het verhaal achter Bodyfulness
In gesprek met Ronald Bouter, ontwikkelaar van de Bodyfulness-methodiek
"Ik geloof niet dat mensen stuk zijn. Ik geloof dat mensen onderweg iets zijn kwijtgeraakt."
Dat is niet zomaar een uitspraak. Ronald Bouter draagt hem al vijfentwintig jaar met zich mee, sinds hij zijn aannemersbedrijf verruilde voor een leven waarin lichaam en gevoel centraal staan.
Wie zijn verhaal leest, herkent misschien niet de bouwplaats of de vergadertafel. Maar de vraag waar het uiteindelijk om draait, ken je waarschijnlijk wel: wanneer ben je voor het laatst echt bij jezelf geweest?
Van de bouwplaats naar de mens
Ronald groeide op in een ondernemersgezin. Zijn vader was aannemer, en als kind liep hij al mee op de bouwplaats. Daar leerde hij een mentaliteit die hem nooit meer heeft losgelaten: niet lullen maar poetsen. Doorgaan. Niet te veel stilstaan bij ongemak. De klus moest af.
Rond zijn twintigste nam hij het bedrijf van zijn vader over. Hij stond op de steiger en aan de vergadertafel, sprak de taal van vakmensen en die van directies. Precies daardoor herkende hij later bij anderen wat hij eerst bij zichzelf zag: mensen die hard doorwerken terwijl ze een signaal negeren dat allang aanwezig is.
“Rond mijn dertigste merkte ik dat mijn lichaam steeds duidelijker iets anders aangaf dan mijn hoofd.”
Dat moment liet zich niet meer wegpoetsen.
De omscholing en dOorsprong
Vanaf 1997 ging Ronald zich omscholen tot trainer en coach in persoonlijke ontwikkeling. In 2000 stapte hij uit het aannemersbedrijf en in 2002 richtte hij dOorsprong op. Sindsdien begeleidt hij dagelijks mensen, vaak uit het bedrijfsleven waar hij zelf vandaan komt.
Juist die achtergrond helpt hem. Hij weet hoe lastig het is om ruimte te maken voor iets wat je niet kunt meten, maar wel voelt. Zijn eigen uitdaging werd om dat voelen tastbaar te maken. Niet ongrijpbaar, maar begrijpelijk en toepasbaar. Op het werk, en thuis.
Eén vraag die bleef terugkomen
In al die jaren van begeleiden raakte hij gefascineerd door één vraag: waarom raken mensen onderweg het contact met zichzelf kwijt? Veel mensen voelen dat er iets wringt, zonder te weten waar ze moeten beginnen.
“Zo’n klein moment kan een hele wereld openen.”
Maar die wereld sluit zich soms ook weer, omdat het spannend is om toe te laten wat je voelt. Ronald ziet dat proces van opengaan, weer sluiten en voorzichtig verder open durven gaan telkens terug bij de mensen die hij begeleidt. En het ontroert hem nog altijd wanneer iemand bereid is dat aan te gaan.
Waarom Bodyfulness geen losse knop is
Wat begon als een persoonlijke zoektocht groeide uit tot een methodiek. De kern: lichaam, denken, voelen en zingeving beïnvloeden elkaar voortdurend. Wie alleen zijn gedachten verandert, of alleen beter leert voelen, verandert zelden blijvend.
“Het is als een goed gerecht. Niet één ingrediënt bepaalt de smaak. Het gaat om de juiste verhouding, en om de volgorde waarin je alles samenbrengt.”
Zo ontstond de Bodyfulness-methodiek: stap voor stap herkennen, begrijpen, oefenen, toepassen en vasthouden wat je hebt geleerd.
De essentie: niemand is stuk
Ronald gelooft dat ieder mens compleet en bodyful geboren wordt. Als kind voel je vaak feilloos aan wat goed voor je is. Onderweg leer je andere dingen: doe rustig aan, stel je niet aan, ga gewoon door. Ronald noemt het gekscherend ook wel ‘af-voeding’.
Niet omdat opvoeding fout is. Grenzen en richting zijn nodig. Maar veel mensen leren daardoor beter luisteren naar wat er van hen verwacht wordt dan naar wat ze zelf voelen.
“Ik geloof niet dat mensen stuk zijn. Ik geloof dat mensen onderweg iets zijn kwijtgeraakt.”
Bodyfulness helpt je opnieuw leren luisteren naar je lichaam en begrijpen wat er in jezelf gebeurt. Voelen alleen is niet genoeg: ook overtuigingen, patronen en copingstrategieën moeten zichtbaar worden. Verwacht geen wonderen. Maar het kan wel wonderlijk voelen wanneer je weer dichter bij jezelf komt.
Zelf nog steeds onderweg
Ronald ziet zichzelf niet als iemand die klaar is met leren. Hij volgt nog altijd opleidingen, laat zich inspireren door collega’s en maakt deel uit van een vaste groep waarin mannen elkaar spiegelen en uitdagen. Ook hij onderzoekt nog voortdurend welke signalen echt uit zijn lichaam komen, en welke voortkomen uit oude overtuigingen of angst.
“Niet iedere gedachte of overtuiging is de waarheid.”
Hij nodigt de mensen die hij begeleidt uit om hun eigen waarden af en toe opnieuw tegen het licht te houden. Niet om ze los te laten, maar om te onderzoeken of ze nog kloppen, en tegelijk de waarden van een ander te respecteren, ook als je het er niet mee eens bent.
Waar hij trots op is
Op zijn kinderen. Ondanks de fouten die hij als vader onvermijdelijk heeft gemaakt, ziet hij veel van de waarden die hij hun probeerde mee te geven terug in hoe ze leven. Daar is hij vooral dankbaar voor.
Wanneer voelt hij zich zelf bodyful
Zelf herkent hij het gevoel het scherpst tijdens het waterskiën. Zodra zijn hoofd het overneemt, ligt hij in het water: zijn lichaam corrigeert genadeloos elke gedachte die te veel ruimte inneemt. Iets vergelijkbaars ervaart hij op de dansvloer.
Misschien ken je dat gevoel ook, van een moment waarop denken vanzelf stil wordt. Tijdens hardlopen, in de tuin, aan het einde van een lange werkdag waarop je eindelijk even niets hoeft.
“Ik voel de muziek nog in mijn lichaam en besef: ik leef.”
Over twintig jaar
Ronald hoopt niet dat mensen over twintig jaar vooral de naam Bodyfulness onthouden. Hij hoopt dat ze zeggen: “Door Bodyfulness ben ik weer een stukje van mezelf gaan waarderen.” Wanneer je jezelf opnieuw leert vertrouwen, groeit vaak ook je eigenwaarde.
En als mensen hem zelf tegenkomen, hoopt hij dat ze zich vooral zijn lach herinneren. Niet omdat hij altijd vrolijk is, maar omdat humor voor hem verbinding maakt, met jezelf en met de ander, zonder dat het zware wordt weggelachen.
“Die stopt pas wanneer het licht uitgaat in mijn kist.”
Tot slot
Na ruim vierentwintig jaar begeleiden verwondert Ronald zich nog altijd over hoe bijzonder het menselijk lichaam is, en over hoe sterk zijn eigen denken hem soms nog kan afleiden van wat dat lichaam allang weet. De kunst is telkens dat iets eerder te herkennen.
Iedere reis terug naar jezelf begint met één stap: opnieuw leren luisteren naar je lichaam, en begrijpen dat niet elke gedachte de waarheid is.
